Zajazd "Pod białym piórem" gdzieś na północy księstwa Notenberg, kilka godzin po świtaniu.

Rzęsisty letni deszcz, głośnym szumem zalewającej podwórzec wody, przez otwarte drzwi i okna wdzierał się ożywczym chłodem w półmrok karczemnej świetlicy. Rozpalony niedawno w kamiennym kominku ognień nie dawał za dużo ciepła, nie pozwalając należycie rozgrzać się i osuszyć zziębniętym palcom. - A ty czego tu! - Wielki niczym kowal, właściciel zajazdu z ulgą podniósł głowę z nad rozłożonych na kontuarze futer. - Wynocha, nie potrzeba nam tu takich! Pójdziesz po dobroci, bo pasami poszczuję!! - Pochylona nad kominkiem szara postać skuliła się pod twardymi słowami karczmarza, zaraz jednak z pod okrywających ją szmat wystrzeliła ku niemu chuda dłoń w obelżywym geście. Tego jednak nie dane było zobaczyć szynkarzowi, gdyż ten wygłosiwszy swą dezaprobatę zmuszony był powrócić do żywej dysputy z czarnowłosą traperką. - Mokre są! Czterdzieści i nie dam więcej. - Ta jednak nie myślała odpuszczać, w udawanej złości, kokieteryjnie wypinając opięty skórzanymi spodniami zgrabny tyłeczek, odparła krótką ripostą. - Toż to sobole są?! - Karczmarz wyraźnie starając się nie dostrzegać wdzięków, pięknej rozmówczyni, co chwila zerkając ku kuchni, nader głośno odparował - Cóż z tego, kiedy są mokre... - Dziewczyna widać coraz lepiej się bawiąc, leniwe oparła ramiona na kontuarze w taki sposób je splatając by jeszcze bardziej uwydatnić wyzierający z pod głęboko rozpiętej kurty dziewczęcy biust. -Siedemdziesiąt! - stąpającym na granicy pomruku głosem lubieżnie zakręciła biodrami - I dorzucę łasiczkę... - Dalsze targi przerwało pojawienie się na schodach purpurowych ciżem nocującej w zajeździe damy, która szelestem długiej sukni, tego samego koloru, zatrzymała się na półpiętrze uważnie lustrując pustawą o tej porze sale. Jej niebieskie oczęta zaledwie przemknęły po skulonym przy ogniu garbusie i dobijającej targu parce, zatrzymując się na dłużej jedynie na siedzących w kącie mężczyznach. Stąpająca za nią, odziana w zieloną suknię, blond włosa dziewczyna, podjęła spojrzenie swej towarzyszki raźnie ruszając ku zgromadzonym. Zatrzymawszy się nie więcej niż długość ławy, dumnie unosząc zgrabny nosek rzuciła w powietrze - Po śniadaniu ruszamy, panowie raczą się gotować...

I tak było przez te cztery dłużące się niemiłosiernie dni, odkąd czarno włosy kupiec zlecił wam opiekę nad swą czarnowłosą córką i jej damom do towarzystwa. Zielono oka piękność starała się nie zauważać obecności Ollego do pozostałych odnosząc się z wyrachowaną wyższością. Na szczęście podróżująca w jej towarzystwie młodsza dama nie dzieliła tych nie zrozumiałych zdało by się dla młodej kobiety nawyków. Wdzięcznym uśmiechem swych błękitnych oczu odpowiadając na każdą uwagę eskortujących ją mężczyzn. I pewnie gdyby nie jej perlisty śmiech i żywy humor, to powierzone wam zadanie odprowadzenia obu dam do siedziby barona Aldun, okazało by się ciężarem pod nad miarę.


K20: 12; 10; 2; 15. K6: 5; 5; 5; 4.

Oll o ile pamiętasz kupiec mówił o swej córce i jej damie do towarzystwa, ani słowem nie wspominając, iż jedną z nich będzie poznana wcześniej czarodziejka. A i o ile zdołałeś odczytać z wyrazu jej zaciśniętych ust, gdy o poranku pierwszego dnia podroży otworzyliście powóz, jej również nikt o tym nie uprzedził. Za to na pewno upraszał o dyskrecję.

Tymczasem obie damy zniknęły za kotarami alkierza, gdzie zaraz też ruszył postawny karczmarz z ulgą porzucając krępujące towarzystwo traperki. Ten przechodząc nieopodal kominka głośno zgromił jeszcze kulącego się garbusa, który unikając szmaty i kopniaków lekko utykając przemknął w stronę ławy stojącej tuż przy wejściu. [...]

[Test spostrzegawczości krasnoluda wynik 12 na zręczność zdany, na inteligencję nie.] Thronaar gdy żebrak przechodził koło waszej ławy, zauważyłeś między szmatami błysk lazuru migdałowych oczu.

[...]
Tymczasem pozostawiona sama sobie traperka oparłszy się plecami o kontuar chwilę lustrowała pustawą salę, nerwowo pogryzając wpadające w jej usta loki. W końcu wyraźnie znudzona męskim krokiem ruszyła w waszą stronę - Eya chłopaki, znacie jakieś ciekawe opowieści? - usiadła z impetem na sąsiedniej ławie pochylając się w waszą stronę. Jej duże czarne oczy przemknęły po waszych twarzach i tylko lekko drgający nad lewym kącikiem ust pieprzyk zdradzał tłumioną wesołość. - Wołają na mnie Katrin i przez cztery ostatnie dni prawie nie widywałam ludzi a bardzo, ale to bardzo lubię opowieści. Znacie jakieś?

K20: 10; 2; 15. K6: 5; 5; 5; 4.

Prócz was karczma zdawała się pusta. Dziewczyna przybliżywszy się nieco bliżej, w zaciekawieniu przygryzając białymi ząbkami dolną wargę, spijała każde słowo spadające z waszych ust. Jej rozszerzone źrenice, nerwowo zaciskane palce i szybko unosząca się pierś łaknęły więcej, więcej i więcej, galer, czarów i krwi.

Siedząc przodem do sali, za plecami traperki, dostrzegłeś Thronaar jakieś poruszenie. To szynkarz wychliwszy się za kotary alkierza, omiótł wzrokiem salę i zadowolony skierował się w stronę kuchni.

K20: 10; 2; 15. K6: 5; 5; 5; 4.