Jako że do Studni wrzucam głównie artykuły z Ramaru, które nie tylko nie znajdą się w podręczniku, co wręcz - dzięki moim grafomańskim zapędom - okazały się zupełnie nieprzydatne w RPG, nie ominie to także opisu języka Vath, który kiedyś zrobiłem. Nie będę Was zanudzał 40 stronicowym plikiem z opisem gramatyki, streszczę wszystko w jednym lub kilku krótkich tekstach. Postaram się jednak pokazać co zrobiłem oraz jak - zupełnie przypadkowo - przyniosło to także pozytywne skutki.


Język Vath jest najpopularniejszym językiem znanym większości ludów zamieszkujących Ramar. Dawno temu stworzyli go bogowie dla własnych potrzeb. A przynajmniej tak mówią legendy.

Tak zaczynał się podręcznik, w którym spisałem zasady gramatyki. 40 stronicowy dokument. A to nie wszystko - zrobiłem także swego czasu aplikację słownika. Nie będę jej udostępniał, ponieważ w czasie gdy powstała miałem dość złośliwego wirusa i nie wiem czy do dzisiaj nie jest nim zainfekowana, ale jakby ktoś koniecznie chciał zobaczyć z niego słówka, to są wyświetlane tutaj.



Dokument rozpoczynał się wstępem, który wyjaśniał historię języka oraz kilka jego odmian - np. Czysty Vath używany przez Minarrów oraz Hassian oznaczany był skrótem CV. Vath używane na kontynencie Ram zaś VR.


Językiem Vath posługiwały się również na co dzień goblińskie ludy zamieszkujące północ Artaru. Była to mowa potoczna Kronu i przekształcona stała się też językiem Rutarii i krain okolicznych. Ten język Vath nazywany będzie Vath Goblińskim i określany VG.

Tak, jak widać tekst powstał w czasach, kiedy po stepach Artaru hasały zielonoskóre (i żółtoskóre, i czarnoskóre - jestem antyrasistą!) gobliny. Później ustąpiły miejsca znacznie rozsądniej (mam nadzieję) przemyślanym shalarom.



Dalej rozpisywałem się o pismach - Vathnarze, piśmie klinowym (byłem bliski malowania jak wygląda), a także pismo obrazkowe i hieroglify (uff, tych na szczęscie nie próbowałem tworzyć). Pisma Hieroglifowe były zresztą dwa, oznaczane skrótami PH1 i PH2. Ha, ha, nie ściemniam. A tekst był pisany w takim stylu:


Nazywać je będziemy Pismem Hieroglifowym I (PH1). Drugim pismem hieroglifowym (z pism, które umożliwiały zapis w języku Vath) było pismo Vitroxian szybko dostosowane także do potrzeb Vath (PH2).

Vathnar - czyli najpowszechniej stosowane pismo doczekało się czcionki TTF (niestety zagubionej) oraz rysunków każdej z liter. Można je zobaczyć tutaj na dole na zdjęciach kalendarza, chociaż głównie są tam używane liczby.

Ważny jest akapit:

Akcent w języku Vath równa się przedłużeniu samogłoski akcentowanej. Oznaczamy głoski akcentowane przez znak ‘ nad głoską.

Jak bowiem zauważycie wiele słów w Ramarze ma podwójną samogłoskę - jest to "akcent", czasem oznaczany przeze mnie literami á, í, ó, é jak w języku francuskim, ale czytanym bardziej jak wydłużona litera niż typowy akcent. Ogólnie język Vath jest - i w dużej mierze ma do dzisiaj - niezbyt przyjemny w wymowie.

W kolejnych częściach ponabijam się z innych moich wynurzeń o gramatyce, interpunkcji, czy dam przykłady zdań w Vath... Ale to innym razem.