W poprzedniej części pisałem o wędrówce ludów po Spaleniu, Pasterzach Gwiazd oraz założeniu Imperium Kronu. Teraz przemkniemy szybko dzieje świata Ramar od momentu założenia Imperium Kronu aż do czasów, w których rozgrywałem sesje. Najpierw o wojnach Cesarstwa Ramskiego z Kronem. Jak zwykle z komentarzami, może nawet większą niż zwykle ilością, bo to bliższe mi czasy. Jeśli ktoś naprawdę to jeszcze czyta i chce się jakoś wyznać - polecam mapki

Dalsze dzieje


W latach 1-500 pk zarówno Cesarstwo jak i Kron prowadziły rozlegle podboje. Cała północ Artaru należała już w 114 roku do Imperium zaś Cesarstwo zdobyło wyspę Rager i część krain na równinach Saard oraz Wet (południowa część Artaru). Kron utrzymywał stałe stosunki z Ram.
W 202 roku Kekarron, kron imperium (shalarzy tytułowali swych imperatorów kronami) zdobył po licznych walkach Księstwo Olber. Zaczęła się długotrwała, wycieńczająca wojna z Ram. Cesarstwo jednak nie mogło oprzeć się oddziałom jazdy na jaszczurach i dobrze wyszkolonemu wojsku kolejnych kronów.

 


Komentarz: Jaszczury jako wierzchowce... Nie wiem czy wcześniej o tym wspominałem. Były uzależnione od pewnego zielska, bez którego umierały od narkotycznego głodu. Nie pytajcie dlaczego. ;)




W 278 rk kron Petarion II podbił dzielnice Ealanor, Meren i część Banocku. Rozpoczął się podbój południowej części Artaru, ale mieszkańcy tamtych stron nie byli łatwym przeciwnikiem. W latach 353-4 Kron podbił większą część Ram, a Cesarstwo stało się już przeszłością - jedynie w Pagennan na północy przetrwała jego część, ale mimo iż Pagennan zwał się Cesarstwem Ramskim, rządził nim lokalny król.

W 358 roku wojska imperium dotarły aż do Ziem Tor-Toreanu uznało je jednak za nieurodzajne (wylądowały bowiem na Rozdartej Pustyni). W 359 rk imperium założyło przyczółek na archipelagu Mere-Toun, na którym nie było dotychczas ludzi (zamieszkiwali tam głównie shalarowie).

Od roku 400 rk datuje się powolny rozpad imperium. W roku 412 doszło do wielkiego buntu, krwawo jednak stłumionego przez krona Tarra III. Pogranicze atakowali coraz zacieklejsi barbarzyńcy.

W roku 518 Imperium rozpadło się na trzy części - Ealocję, Staagard i Kron.

 


Komentarz: jeśli dobrze pamiętam nazwę Ealocji zmieniłem później na Królestwo Ea, żeby się łatwiej wymawiało.




Wschodnie krainy Artaru wyzwoliły się spod jarzma. Król Pagennanu odzyskał resztę krain i wskrzesił Imperium Ram, obwołując się cesarzem Claudiusem Valerianem. Olber pozostał niezależnym królestwem także znosząc władzę Kronu.

W roku 556 zabiła się ostatnia imperatorka Kronu - Diana II Mekhentale (czyli Poświęcona jak ją nazwano po śmierci). Swą mocą skryła Jasny Gród przed światem, ratując go przed splądrowaniem przez hordy goblińskich i ludzkich barbarzyńców.

 


Komentarz: przyznam się nieśmiało, że kiedyś pisałem powieść, gdzie Jasny Gród i jego historia pełniły bardzo ważną rolę. Uprzedzając pytania: było to naiwny, dziecinny tekst, którego nie zamierzam nigdy udostępniać. ;) Zaklęte miasto pełne skarbów może być jednak ciekawym motywem na sesję.




Nowy cesarz Ram wygnał z Nelvaru podczas walk z Olberem elfów.




Komentarz:
takie zdanie było w moich notatkach. Też go nie rozumiem. No dobra, powinno brzmieć: "Nowy cesarz Ram podczas walk z Olberem wygnał elfów z Nelvaru." Tiran, do którego się udali to oczywiście Księstwo Tiranu, czyli główne miejsce akcji moich przygód. Taki młynek, gdzie w razie potrzeby mogę wpakować każdy motyw.




Udali się na statkach na północny wschód i osiedli w Tiranie w roku 570 rk.

W tym czasie po śmierci syna Claudiusa powstała Trzecia Republika Ramska, do której nie włączył się jednak ani Olber, ani Pagennan. Jeden z konsulów - Horatius Gettius został wysłany z zadaniem zbadania sytuacji na północ Artaru. Założył tam port na wyspie Elborn. Kraj spodobał mu się i gdy w wyniku zmian u władzy jego rodzina zamieszkująca Zalivat popadła w niełaski przybrał miano Gettyna i przewiózł na statkach swój lud do Artaru gdzie osiedli w roku 602 rk (pierwszy rok wg. rachuby getyckiej). Po długich latach ciężkich walk z plemionami zamieszkującymi tereny dzisiejszej Getycji założył Gettyn swoje królestwo - Getycję.

 


Komentarz: w jednej z pierwszych sesji w Ramarze, jakie rozegrałem gracze ratowali króla Getycji przed wampirem. Getycja długo była miejscem startowym wszystkich scenariuszy. Do czasu aż ostatecznie upadła - ale o tym dalej.




Z czasem Getycja wzrastała w siłę. Elfy przeniosły się do Sivarii, gdyż w Tiranie atakowali ich shalarowie z Qat-Tarahal. Zawarli tam pakt z krasnoludami z Tur-Thudu i ludźmi z Getycji. Z gruzów Kronu wyłoniła się tymczasem Rutaria i podbiła dwie ocalałe części Kronu - Staagard i Ealocję. W Rutarii Keven próbował zasiać swoją Rotę, kapłani nie mieli jednak na razie poparcia. Rutarią rządził król. Znaczenie Rutarii szybko spadło i straciła wiele lenn jednak nadal było to silne państwo.

Getycja także stała się krajem mocnym i trwałym.

Po krótkich rządach Trzeciej Republiki w 603 rk jeden z konsulów obwołał się cesarzem. W roku 627, po jego śmierci, Cesarstwo rozpadło się ponownie na księstwa i tak już pozostało.

Getycja tymczasem została podbita w wyniku nieuwagi szlachty w 812 roku (210 rg) przez Rutarię, w której coraz większe wpływy miała już Rota Kevena. W 906 (304 rg) roku Vitold Odnowiciel odbił większość terenów Getycji. Rota próbowała sięgnąć do władzy, ale została odkryta i musiała na pewien czas skryć się w cieniu. Między Getycją a Rutarią zapanował spokój.

Przybycie Wieslan


W roku 544 rg. Leszko Prawy sprowadził lud Wieslan przez bramę do Ramaru na ziemie na północ od Getycji i założył Wieslawię. Lud Leszka opuścił nasz świat ścigany przez wojska księcia morawskiego. Bramę do Ramaru otworzył im bóg wyznawany przez Wieslan - Perun.

Wieslanie opuścili na czółnach Eard i przepłynęli przez bramę do Ramaru. Perun obiecał swemu ludowi, że kiedy na Eard nie pozostanie już żaden jego wyznawca, przejdzie przez bramę i dołączy do swego ludu, wcześniej jednak przyśle do Ramaru swego syna, który otworzy Wrota.

 


Komentarz: Wieslanie to wyraz mojej satysfakcji mitami Słowian. Chciałem mieć w Ramarze Słowian, więc sprowadziłem ich przez bramę.


Kruczy Amulet


W roku 64 pz. Lunar (jeden z bogów) znalazł sposób na uniemożliwienie Savusowi i Kevenowi dostępu do Lunae (księżyca). Oderwał kawałek księżyca, a Lumena zrobiła dla niego amulet z czarnego kynitu w kształcie kruka. Dopóki Kruczy Amulet pozostawał w całości Savus i Keven nie mogli czerpać mocy z Lunae i tym samym niszczyć Ogrodu Lunae.

Lumena podarowała amulet elfce Aelende. Syn Krona, Pekarion odnalazł amulet przy zwłokach matki i wziął go zanim pochował ją w grobowcu ojca.

Amulet przez wiele lat pozostawał symbolem władzy w Kronie. Jednak wraz z rozpadem Kronu w roku 518 szpiedzy Kevena zdołali skraść Amulet. Symbolem kronów pozostał jednak Księżycowy Kamień (fragment amuletu), amulet zaś znalazł się po latach w Rutarii i pozostał ozdobą królów, a później Naczelników.

Diana zginęła mając Księżycowy Kamień przy sobie. Gdy Kruczy Amulet był rozdzielony Keven i Savus znów mogli korzystać z mocy Lunae. Lumena i Lunar gorączkowo poszukiwali sposobu na odzyskanie go i połączenie. W końcu zlecili zadanie złączenia go śmiertelnikowi - czarnoskóremu człowiekowi z Krainy. Połączył amulet i złożył w świątyni Peruna w Wieslawii (w roku 716 rg.).

 


Komentarz: to była mniej więcej oś fabuły powieści, o której wcześniej wspominałem. Później zmieniłem mocno najważniejsze fakty, ale ta historia pozostała - jako legenda - mimo że amulet pełni teraz nieco inną rolę. Może kiedyś napiszę tekst, który to wyjaśni.


 

Przybycie Peruna


W roku 716 og. do Wieslawii przybył przez bramę Perun - bóg Wieslan i zamieszkał w Zaświatach, znany tutaj jako...

 


Komentarz: To nie żart. Tak kończył się jeden z moich plików z opisem świata. Nie mam pojęcia jak miało się kończyć powyższe zdanie.


Na następnej stronie legendy z ostatniego pliku z historią Ramaru.

 


Syn Kae


Kae powiła Istamusa jeszcze przed Spaleniem. Nie przyznała się nikomu, że narodzone dziecko jest synem Surila Ekhara. Niewielu dowiedziało się, że była w błogosławionym stanie, potrafiła zwieść nawet swego męża, od którego trzymała się z dala od czasu uwolnienia z oków. Kae ukryła Istamusa wśród elfów uciekających z Tinlidionu. Dała mu amulet z czarnego kynitu, który miał mu w odpowiedniej chwili wyjawić prawdę.

Istamus dorósł, ożenił się i żył w spokoju, aż dnia pewnego jego dom splądrowali najeźdźcy, a jego przybrani rodzice zginęli w tym napadzie. Wściekłość Istamusa obudziła czarny kynit, który przekazał mu jego historię. Istamus ruszył szukać zemsty, stał się człowiekiem okrutnym i krwawym, zasłynął jako Istamus Silthar - Mściciel.

Umarł ze starości, ale śmierć nie była dla niego końcem. Ponieważ czarny kynit przeniknął jego duszę, nie miał Istamus wstępu do Wieży Osądu. Jego dusza przez pewien czas tułała się bezradna po świecie, aż narodził się ponownie w ciele innego człowieka. Zachował pamięć przekazaną mu przez czarny kynit. Odnalazł amulet i odtąd żył reinkarnując przez tysiące lat.



Rutaria


Rutaria kilkakrotnie podejmowała próby podbicia Getycji. Podczas jednej z takich prób zginął Naczelnik Roty – Magan Jaszczurzy Kieł. Jego następcą został Zathar, istota przybyła do Ramaru z innego świata. Zathar poprowadził kolejną krucjatę przeciw Getycji.

Zażarta nienawiść między Rutaryjczykami, a Getami wywodziła się prawdopodobnie z lat, gdy Gettyn przybył na Artar i rozpętał wojnę z zamieszkującymi kontynent shalarami. Później rozłam pogłębił się na tle religijnym – Getycję upodobał sobie Solis zakładając tutaj swój zakon, zaś Rutarią, jako następczynią Imperium Kronu żywotnie interesował się Keven.

Krucjata zakończyła się klęską i śmiercią Naczelnika. Niekorzystną sytuację dla Bela Rota wykorzystał Ruch Oporu. Generał Izavir przejął z jego pomocą władzę, ustanawiając się Naczelnikiem Rutarii. Jego rządy nie trwały jednak długo. Kilka tygodni później – 14 września 716 roku zginął w zamachu.

Bela Rota z triumfem powróciła do władzy. Naczelnikiem Roty został Leonidas Spętany. Pozbawiony Mistrzów Kręgu utrzymał się na tronie zaledwie przez dwa lata. W 721 wybuchło powstanie przeciw jego reżimowi.

Na tronie zasiadł Shadivar Złoty. Tytułował się imperatorem. Głosił, że wskrzesi Imperium Kronu. Shadivar zdołał podbić część Straagardu i Ealocji. Na pewien czas zajął także Getycję Mniejszą.

Po śmierci Shadivara władzę w państwie objął jego syn, Shad’jahal Dziwny. Rutaria przybrała nazwę Odrodzonego Imperium Kronu.

Komentarz: Zathar był przybyszem z naszego świata.

 


Odrodzenie Kyn-Thudu


Sadzawka Saradotha skażona mocą Savusa rozsiewała zło i spaczenie na Równinach Rozpaczy. Dawny Kyn-Thud, ongiś wielkie królestwo krasnoludów, stał opustoszały, pogrążył się w ruinie.

Duch Saradotha błąkał się po świecie, próbując znaleźć sposób naprawienia źródła. Stworzonych dawno temu sfer uzdrawiania, które wykradziono z dawnego Kyn-Thudu i które rozproszyły się po całym prawie świecie, użył Saradoth, by przywołać do zrujnowanego thudu krasnoludów z rozmaitych rodów. Wielu przybyło, pokonując znaczne odległości i nieprzyjazne tereny Równin Rozpaczy, a był wśród nich Nex, syn Highary, krasnolud nierodowy o ponurym usposobieniu.

Komentarz: Nex to postać jednego z moich graczy, wydarzenia niżej opisane wydarzyły się na jednej z sesji.

Mocą kynitu i sfer Saradotha Nex uzdrowił źródełko – rozbił sfery Młotem Mareny i uwolnił ich leczniczą moc. Źródło Saradotha odzyskało swe właściwości, a syn Savusa spełnił swe zadanie i zaczął odzyskiwać moc. Do ruin Kyn-Thudu zaczęli przybywać coraz liczniej wygnańcy z innych thudów – liczni poszukiwacze łatwego zysku i ciekawych przygód. Nex został koronowany jako Nex-thu-Taldarin i wprowadził w Nex-Thudzie zasady odbiegające od panujących w innych krasnoludzkich królestwach, a bardziej zbliżone do tych zaobserwowanych w krainach ludzi.

Odrodzenie Nex-Thudu stało się przyczyną powolnego ustępowania zarazy z Równin Rozpaczy, krasnoludów czekały jednak lata ciężkich wojen z mieszkańcami równin. Nex poległ w jednej z takich wojen, tron objął Javir Łysogłowy, jego syn, w roku 782.

Komentarz: Jeśli dobrze pamiętam, Javir także był postacią owego gracza. :)

 


Moire Rota


Po utracie Kruczego Amuletu Savus postradał moc, jaką dawało mu panowanie nad Lunae, gdy jego tarcza była czarna jak heban. Rozpaczliwie szukał nowego źródła siły, szczególnie że Kae opuściła Pałac Ciemności, Salubritas przeszedł na stronę Lenarisa, a Keven odnosił porażkę za porażką.

Savus odnalazł rozwiązanie bardzo szybko – na ślad naprowadzili go jego kapłani z miasta Ri w północnej części Jivashina. Kapłani z Ri znaleźli dziwnego człowieka, który nazywał siebie Kalarino, co znaczy Pan Życia i Śmierci (w dziwnym dialekcie używanym przez Jivashińczyków znano go jako Upak).
 


Komentarz: Tutaj miałem taki dopisek: "Kalarino = śmierć + życie (nieprzetłumaczalne, zapożyczenie z jęz. koleańskiego)". Nie pytajcie co to za język koleański. :)


Kalarino potrafił skłonić ludzi do posłuchu, miał w sobie pewną magiczną moc, która pozwalała mu na łatwą manipulację tłumem. Przez Jivashińczyków został obwołany prorokiem Kalarino (Set-Kalarino), zamieszkał w Ri.

Powiadomiony o wszystkim Savus przyjął postać człowieka, wmieszał się w słuchający proroka tłum i wieczorem udał się śladem Kalarino do jego rezydencji. Tutaj ukazał się prorokowi, nie ujawniając jednak kim jest.

Kalarino wysłuchał Savusa, zgodził się na jego koncepcję, a potem odesłał go ze swego domu. Ku swojemu zdumieniu, Savus wysłuchał rozkazu Kalarino. Bóg nie wiedział jak zwykły śmiertelnik mógł posiąść taką moc, wyczuwał w proroku wielką siłę.

Kalarino zgodnie z życzeniem Savusa rozpoczął działalność Moire Rota – Czarnej Roty, która miała zastąpić Bela Rota stworzoną przez Kevena. Kapłani Moire Rota w krótkim czasie pojawili się w różnych zakątkach kontynentów Artar i Qat-Tarahal. Zaczęli także rozszerzać nową religię na drugą stronę Oceanu Powagi.

Odrodzone Imperium Kronu szybko zostało opanowane przez nową religię. Upadła jego dawna wielkość, ale drapieżnie rozszerzało swoją powierzchnię. Po śmierci Kalarino, Moire Rota odłączyła się od Bela Rota już oficjalnie, w tym samym czasie Keven utworzył swoją Organizację Białego Kiru.

Gdy okazało się, że prorok odrodził się w nowym ciele, Biały Kir przywitał Kalarino z otwartymi ramionami, ku wściekłości Savusa.

 

Ojciec i Syn


Gdy Keven dowiedział się o Moire Rota i usłyszał, że Savus zamierza wykorzystać Mistrzów Bela Rota do swoich celów, wściekł się i potajemnie zaczął jednoczyć Zakony Bela Rota w jedną, potężną organizację. Zszedł na powierzchnię pod postacią ameane (awatara) i w Femerii założył centrum Organizacji Białego Kiru. Nici tej organizacji zaczęły rozciągać swe wpływy na coraz szersze kręgi. Keven przeczuwając, że Savus będzie na niego wściekły, pozostał w Femerii jako Biały Opiekun (Ketare-Sar). Zwano go też Nieśmiertelnym Opiekunem (Mottakala-Sar), gdyż jego nieziemskie zdolności szybko wyszły na jaw.

 

Eamar - bogowie w Zaświatach


Dane na 15 stulecie od Założenia Imperium Kronu (9 stulecie wg rachuby Getycji). Niektóre nazwy mogłem później nieco zmienić. Widać, że panteon był dość spory i zaplątany:


  • Solis Gelperion (Złocisty) = Aglae

    • Lenaris = Taltatrix Afrenete †

    • Mae

      • = Keven Pasarot

        • Maetae

        • Igrindas Toalius (Nieszczęśnik Niosący Płomień)

        • Kae Sarvante (Szalona)



      • = Savus

        • Keven Pasarot

        • Saradoth





    • = Suril Ekhar

      • Istamus Silthar (Mściciel, Set-Kalarino, Siltharino, Ualpash)



    • Natei = Senex

    • Ilia = Ilignes (Ilenaris – Opiekunowie Drzew)

    • Salubritas

    • Skaturia

    • Vera = [Fui-nhal †]

      • Khaol

      • Khendal

      • Roningal

      • Mekhendal

      • Ekhal

      • Fuigon

      • Mekhen

      • Kekhea



    • Anianna Tkaczka Losu



  • Minarra

  • Torrax

  • Fluar

  • Kenae

    • Adral = Anianna

      • Soinae

      • Iras





  • Kao † (pod koniec ery)

  • Lumena = Lunar

  • Perun

  • Savus = Kae

    • Keven Pasarot [Ketare-Sar, Mottakala-Sar, Mokala-Sar, Mottak-Sar]

    • Saradoth



  • Revar

  • Semelia

  • Tonshol

  • Rix Mijandal (Nienawistnik)

  • Íidius ia’Tanya

  • Baria †

  • Lona †

  • Padan †


Tyle na dzisiaj. W następnej (przedostatniej?) części kolejne legendy ostatnich dni - o odrodzeniu Surila Ekhara, kazirodczym incydencie pewnych bogów, porwaniach i narodzeniu Księstwa Tiranu, jeśli się to wszystko zmieści.